Beatrix (Uma Thurman) w dniu swojego ślubu dopada widmo przeszłości w postaci byłego narzeczonego, Billa. Opuściła go, gdy dowiedziała się, że jest w ciąży, ponieważ nie chciała, by dziecko wychowywało się w jej świecie - świecie płatnych morderców. A ona była jednym z nich, najlepszym w swojej kategorii. Bill strzela jej w głowę. Ona zapada w śpiączkę, a gdy budzi się po czterech latach, ogarnia nią żądza krwawej zemsty. Quentin Tarantino - coś więcej trzeba mówić? Pora na prawdziwą rozrywkę dla kinomaniaków. Cały film wygląda jak gratest hist najlepszych scen japońskich produkcji kinowych - wszystkie akcje miały swoje niemal identyczne azjatyckie odpowiedniki. Bardzo dobrze skonstruowany film - podczas seansu można bawić się w zgaduj zgadula - jaką scenę/symbol naśladuje Tarantino w danym momencie? A jak wygląda sam film? Efektownie. Każda scena jest maksymalnie dopieszczona przez Tarantino, każdy szczegół, pierdółka. Jak to u niego bywa, film poszatkowany jest na rozdziały (delikatnie pomieszane), a jeden z nich to pełnokrwista, świetna wstawka anime. W kluczowych momentach przygrywa muzyka z wcześniejszych hitów spod znaku miecza i japonek. A Uma, jak i inni aktorzy, czują się jak ryba w wodzie - bez zarzutów. Brawo!